Τρίτη, 17 Ιανουαρίου 2017

Νίκολιτς: «Αν χρειαστεί θα πάω στον πόλεμο με τους γιους μου»

Ιανουάριος 17, 2017. 20:52

Ο πρόεδρος της Σερβίας, Τόμισλαβ Νίκολιτς, δήλωσε ότι είναι έτοιμος να παραιτηθεί από την προεδρία, εάν η Σερβία παραμείνει σιωπηλή σε περίπτωση δολοφονιών Σέρβων στο Κοσσυφοπέδιο.

Τις αντιδράσεις των Ευρωπαίων αξιωματούχων στις δηλώσεις του μετά τη σύνοδο του Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας της Σερβίας, τις αποκάλεσε  ως ‘απάτη’.
«Η ΕΕ θα έπρεπε να αντιδράσει όταν σχεδόν ναρκοθετήθηκε η σιδηροδρομική γραμμή για να μην επιτραπεί η διέλευση του σερβικού τρένου (στη Μιτρόβιτσα). Λοιπόν, εάν ο Γιόχαννες Χαν ότι βλέπει το μέλλον ότι το μέλλον της Σερβίας είναι με ένα ανεξάρτητο Κοσσυφοπέδιο, τότε δεν υπάρχει τίποτε να συζητήσουμε. Όλα είναι μια απάτη και ότι κάνει η ΕΕ είναι μια απάτη», 
δήλωσε ο Νίκολιτς.

«Εμείς δεν χτυπήσαμε με τα όπλα, αλλά θα στραφούμε σε αυτό το επίπεδο εάν απειληθεί ο σερβικός λαός στο Κόσοβο και τα Μετόχια»

Ανέφερε ότι εάν χρειασθεί θα πάει στον πόλεμο με τους γιους του. Σύμφωνα με τον ίδιο θα μπορούσε να υπάρξει συμφωνία για την υπεράσπιση των Σέρβων στο Κοσσυφοπέδιο μεταξύ της κυβέρνησης και του προέδρου.
Ερωτηθείς εάν αυτό σχετίζεται με τις επερχόμενες προεδρικές εκλογές στη Σερβία, είπε ότι αυτές είναι οι θέσεις του και εξακολουθεί να μην είναι υποψήφιος.

«Μιλώ ως πρόεδρος της Σερβία, όχι ως υποψήφιος. Σε εμένα είναι πιο σημαντικές οι ζωές των Σέρβων στο Κοσσυφοπέδιο και αλλού, δεν κάνω συγκρίσεις», δήλωσε ο Νίκολιτς.

Αίτημα εξοστρακισμού εν έτει 2017!


Toυ Γιάννη Μακριδάκη

Χθες εμφανίστηκε στη μηνιαία συνέλευση του πολιτιστικού συλλόγου Βολισσού ένα μέλος του ΔΣ και έθεσε προς συζήτηση το εξής αίτημα: Να μαζέψουν υπογραφές για να με διώξουν από το χωριό. Δικαιολόγησε δε το αίτημά του αυτό λέγοντας ότι δεν είμαι Βολισσιανός και ότι δημιουργώ κλίμα υπέρ των προσφύγων στο χωριό και στην κοινή γνώμη, αφού γράφω ότι οι Βολισσιανοί έχουν δεχτεί θερμά και βοηθάνε τους πρόσφυγες, γεγονός που κατά την άποψή του δεν ισχύει. Φυσικά έλαβε τις κατάλληλες απαντήσεις από τον Πρόεδρο και τα μέλη του ΔΣ και το αίτημά του δεν έγινε αποδεκτό από τον Σύλλογο.

Η ιστορία αυτή έχει διάφορες παραμέτρους. Η πρώτη είναι η αστεία. Κι εγώ όταν μου το γνωστοποίησαν τα μέλη του Συλλόγου, γέλασα με την τραγική πνευματική και ψυχολογική κατάντια κάποιων, μετρημένων στα δάχτυλα ανθρώπων του τόπου, και του συγκεκριμένου εκφραστή τους στον σύλλογο.

Μετά άρχισα να αναρωτιέμαι. Άντε και το συνέταξαν το έγγραφο και μάζεψαν και υπογραφές. Με τι τρόπο θα με διώξουν μετά; Πώς θα λειτουργήσουν παρακάτω; Θα το πάνε στον δήμαρχο και θα απαιτήσουν να με εξορίσει; Θα το πάνε στον δεσπότη και θα απαιτήσουν να με αφορίσει και να με πατάξει; Θα το πάνε στην αστυνομία και θα ζητήσουν να με φυλακίσει, θα το πάνε σε λαϊκή συνέλευση και θα απαιτήσουν πυρά στην πλατεία ή θα το φέρουν σε μένα για να φιλοτιμηθώ και να τους αδειάσω τη γωνιά άμα δω και εγγράφως ότι δεν με θέλουν; Τι θα κάνουν τέλος πάντων για να ικανοποιήσουν τα ψυχικά τους τραύματα, την αμορφωσιά και τον κομπλεξισμό της ανικανοποίητης προσωπικότητας και ζωής τους; Ειλικρινά απορώ με την απύθμενη βλακεία κάποιων ανθρώπων.

Ρευστοί καιροί, ρευστή ελπίδα...


Πριν λίγες μέρες, «έφυγε» άλλος ένας μεγάλος διανοητής, ο Ζίγκμουντ Μπάουμαν, πολλά βιβλία του οποίου έχουν κυκλοφορήσει και στη χώρα μας. Πρόσφατα, όταν του τέθηκε η ερώτηση 
«Με βάση αυτά που μας λες και που έχουν συμβεί, πρέπει να ενταφιάσουμε την Αριστερά;», 
έδωσε την ακόλουθη απάντηση:
«Κάθε άλλο. Σήμερα η Αριστερά έχει πάντα τη δυνατότητα να διατηρήσει και να εδραιώσει την ταυτότητά της. Αναφέρω εδώ δύο μόνο αρχές που συνδέονται αδιάσπαστα με ένα όραμα της Αριστεράς, την ανθρώπινη συνύπαρξη».
Αναλύει δε ως εξής τις δύο αυτές αρχές ο Μπάουμαν:
«Η πρώτη είναι η ευθύνη της κοινότητας για όλα τα μέλη της. Και πιο συγκεκριμένα η ευθύνη να εγγυάται την ασφάλεια κάθε μέλους της απέναντι στις κακοτυχίες της ζωής, τις καταστάσεις άρνησης αξιοπρέπειας, αναπηρίας και ταπείνωσης.
(…) Η δεύτερη αρχή είναι η αξιολόγηση της ποιότητας μιας κοινωνίας – όχι με κριτήριο το μέσο εισόδημα – αλλά με βάση την ευημερία των πιο αδύναμων τομέων της, όπως ακριβώς στην περίπτωση μιας αλυσίδας της οποίας η αντοχή δεν καθορίζεται από τη μέση αντοχή των κρίκων της αλλά από την αντοχή του πιο αδύναμου κρίκου της».
Η ανθρώπινη συνύπαρξη, καθίσταται αδύνατη, εντελώς ρευστή και επικίνδυνη για τον άνθρωπο μέσα στα πλαίσια ενός συστήματος που για να επιβιώνει τρώει τις ίδιες του τις σάρκες. Σε ένα σύστημα, στο οποίο ο παρασιτισμός και η σπατάλη πόρων, δυνατοτήτων, ποικιλίας και της ίδιας της ζωής, έχουν εκτιναχθεί σε σημείο που να μην μπορεί αυτή η πορεία εύκολα να αντιστραφεί.

Σύγκρουση Γερμανίας και Η.Π.Α.


Η καγκελάριος, μετά το λάθος να υπενθυμίσει την ιστορία της χώρας της που μοιάζει με ποινικό μητρώο στους εταίρους της, με την άθλια συμπεριφορά της προς τα κράτη του Νότου, κινδυνεύει να κάνει ένα ακόμη – το οποίο όμως θα ήταν απόλυτα καταστροφικό. 

Άποψη

Η γερμανική οικονομία στηρίζεται κατά 50% στις εξαγωγές – ενώ εκ φύσεως οι Γερμανοί δεν είναι καθόλου ευέλικτοι, όταν τυχόν αλλάξουν οι συνθήκες. Στα πλαίσια αυτά, ο μεγαλύτερος εφιάλτης της χώρας είναι οι δηλώσεις του κ. Trump – αφενός μεν όσον αφορά την Ευρωζώνη, όπου φαίνεται να «πριμοδοτεί» τη διάλυση της, αφετέρου σε σχέση με την επιβολή δασμών στις αμερικανικές εισαγωγές (άρθρο).

Ειδικότερα, εάν τυχόν διαλυθεί η Ευρωζώνη, μεταξύ άλλων λόγω της εξόδου κινδύνου που άνοιξε η Βρετανία μετά το δημοψήφισμα για την αποχώρηση της από την ΕΕ, τότε η Γερμανία θα αναγκασθεί να επιστρέψει στο μάρκο – με αποτέλεσμα τη ραγδαία ανατίμηση του, οπότε τη μείωση των εξαγωγών, με την ταυτόχρονη αύξηση των εισαγωγών. Έτσι θα έχανε σε χρόνο μηδέν τα τεράστια πλεονάσματα της, τα οποία πλησιάζουν τα 300 δις € ετησίως – όσο δηλαδή το δημόσιο χρέος της Ελλάδας.

ΕΚΘΕΣΗ ΚΟΛΑΦΟΣ ΤΟΥ ΕΛΕΓΚΤΙΚΟΥ ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ ΕΠΙ ΤΟΥ ΙΣΟΛΟΓΙΣΜΟΥ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ.ΠΛΙΑΤΣΙΚΟ ΔΙΧΩΣ ΤΕΛΟΣ...

Είναι απίστευτα αυτά που βλέπουμε και διαβάζουμε απο την έκθεση του ελεγκτικού συνεδρίου σχετικά με τον απολογισμό χρήσης της κεντρικής διοίκησης του κράτους..Τα οικονομικά σκάνδαλα της πολιτικής και τραπεζικής μαφίας εις βάρος της χώρας δια στόματος του πιο επίσημου φορέα ελέγχου.

Ειναι απίστευτο το γεγονός πως δεν υπάρχει καμιά πολιτική παρέμβαση απο κανένα κοινοβουλευτικό κόμμα επάνω στην εν λόγω έκθεση δεν υπάρχει καμιά πολιτική παρέμβαση απο κανένα εξωκοινοβουλευτικό κόμμα στα εγκλήματα που γίνονται στην χώρα...

Η πολιτική σκηνή της χώρας αποτελείται απο μιζαδόρους που αντικαθιστούν μιζαδόρους και κάνουν πλιάτσικο σε έναν ολόκληρο λαό...

Δείτε την αποκαλυπτική έκθεση:



H πηγή για την έκθεση: 
https://www.elsyn.gr/sites/default/files/book_files/%CE%94%CE%99%CE%91%CE%94%CE%97%CE%9B%CE%A9%CE%A3%CE%97_%CE%9F%CE%99%CE%9A_%CE%95%CE%A4%CE%9F%CE%A5%CE%A3_2015.pdf


http://bankstersae.blogspot.com/2017/01/blog-post_14.html

Το «τρένο του μίσους» απειλεί να «εκτροχιάσει» τις σχέσεις Σερβίας – Κοσσόβου


Το τρένο αναχώρησε λίγο πριν το μεσημέρι χθες από τον σιδηροδρομικό σταθμό του Βελιγραδίου με προορισμό το βόρειο Κόσσοβο και ήταν γεμάτο συμβολισμούς.

Η εξωτερική πλευρά των βαγονιών καλυπτόταν από την ζωγραφισμένη σερβική σημαία,  οι εσωτερικές αίθουσες  ήταν διακοσμημένες με… αγιογραφίες, όλος ο συρμός είχε κατασκευαστεί στη Ρωσία και επιβάτες ήταν υπουργοί,  κρατικοί αξιωματούχοι, μυστικοί αστυνομικοί και φυσικά τηλεοπτικά συνεργεία.

«Θεέ μου τα βαγόνια έμοιαζαν με φέρετρα», είπε στην Κ» δυτικός διπλωμάτης  που  αντίκρισε  την επιβατική αμαξοστοιχία «ειδικού σκοπού».

Για τους Σέρβους όμως ήταν το «τρένο του έθνους». Αυτό που θα  έδενε-  και σιδηροδρομικά- την πρωτεύουσα της «μητέρας πατρίδας», με τον βόρειο τομέα του Κοσόβου, όπου ζουν σε  μια de facto προωθημένη αυτονομία, στα όρια του  νεόκοπου κράτους του Κοσόβου, γύρω στους εκατόν είκοσι χιλιάδες «αλύτρωτοι αδερφοί» Σέρβοι.

Σιδηροδρομική γραμμή  που συνδέει την Σερβία με τον σερβικό τομέα στο Βόρειο Κόσσοβο, προϋπήρχε και κάπου-κάπου εκτελούσαν δρομολόγια με ελάχιστους επιβάτες μερικοί παμπάλαιοι σερβικοί συρμοί.

Τούτη η κίνηση του Βελιγραδίου, όμως,  να δρομολογήσει ειδική αμαξοστοιχία, με σημαίες και αγίους και πρώτους επιβάτες  υπουργούς, όμως, ξέφευγε κατά πολύ από την συνήθεις μεταξύ όμορων κρατών συγκοινωνιακές πρακτικές.

Σάββατο, 14 Ιανουαρίου 2017

ΚΑΣΣΑΝΔΡΑ ΠΡΟΣ ΗΓΕΣΙΑ ΤΡΟΙΑΣ...

(ΟΙ ΚΟΚΚΙΝΕΣ ΓΡΑΜΜΕΣ ΚΑΙ Η ΔΙΑΛΕΚΤΙΚΗ ΤΩΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΩΝ)

Του Δημήτρη Κωνσταντοκόπουλου

Τι θα συμβεί στην “πρώτη φορά αριστερά” αν δώσει και την Κύπρο σε αυτούς που τη θέλουνε, όπως έχει ήδη αρχίσει να το κάνει και με μόνη τη συμμετοχή της στο έγκλημα της Γενεύης;

Θα σας πω τι θα της κάνουνε, αλλά επιτρέψτε μου πρώτα να διηγηθώ μια ιστοριούλα. ‘Ενα βράδυ, πριν από πολλά χρόνια, κάλυπτα δημοσιογραφικά την επίσκεψη του τότε ΥΠΕΞ Κάρολου Παπούλια στο Μινσκ της Λευκορωσίας. Το βράδυ μας κάλεσε να φάμε στην Πρεσβεία, έρρεε η βότκα, είμαι και κάπως αθυρόστομος, τον ρώτησα:

“Υπουργέ μου, αν ο (ηγέτης της Γιουγκοσλαβίας) Μιλόσεβιτς πάει και δώσει στους Αμερικάνους το κεφάλι του Κάρατζιτς και του Μλάντιτς (Σερβοβόσνιων ηγετών εκείνη την εποχή), για ποιό λόγο οι Αμερικανοί θα χρειάζονται το δικό του κεφάλι στους ώμους του;”

Ο Παπούλιας με κύτταξε και στραβομουτσούνιασε. Υποστήριζε τότε την πολιτική του Μιλόσεβιτς, που πίεζε τους Σερβοβόσνιους να πούνε το μεγάλο “Ναι” στο Ντέιτον. Αυτοί όντως το είπανε. Ούτε δεκαετία αργότερα, ο Μιλόσεβιτς πέθανε σε ένα μπουντρούμι στη Χάγη, ενώ ο δικηγόρος του πάσχιζε να βρει τους Ρώσους να τους δώσει ένα υπόμνημα ότι ο πελάτης του φοβάται ότι θέλουν να τον σκοτώσουν. Τον αθώωσε το περασμένο καλοκαίρι για τη Βοσνία το Διεθνές Δικαστήριο, αλλά δεν βρέθηκε ούτε μια μεγάλη εφημερίδα να γράψει την είδηση.

Το ίδιο θα γίνει λοιπόν με την “πρώτη φορά αριστερά”, τουλάχιστον πολιτικά (το τι θα συμβεί με τους ίδιους τους πρωταγωνιστές και τους συνεργούς αυτής της ιστορίας ατομικά είναι άλλη ιστορία, εκφεύγει αυτού του άρθρου, ανήκει στη σφαίρα της ψυχανάλυσης και της εγκληματολογίας. Κανείς δεν μπορεί να προδικάσει την απόφαση των Θεών, δεν νομίζω πάντως ότι θα είναι τελείως αυθαίρετη σε ένα τέτοιο ζήτημα).

Παρασκευή, 13 Ιανουαρίου 2017

T. Erdogan: Θα είμαστε για πάντα στην Κύπρο -Εκτός συζήτησης η αποχώρηση των τουρκικών στρατευμάτων


Ο πρόεδρος της Τουρκίας Recep Tayyip Erdogan δήλωσε σήμερα, Παρασκευή, ότι η ελληνική πλευρά αποφεύγει ξανά να δοθεί μια λύση στο κυπριακό, προειδοποιώντας ότι δεν θα πρέπει να αναμένουν μια λύση χωρίς την Τουρκία, οπως μετέδωσε το Reuters.
«Έχουμε πει ξεκάθαρα στην Κύπρο και την Ελλάδα ότι δεν πρέπει να περιμένουν μια λύση χωρίς την Τουρκία ως εγγυήτρια δύναμη. Θα είμαστε εκεί για πάντα», 
είπε ο T. Erdogan σε δημοσιογράφους στην Κωνσταντινούπολη.

Μιλώντας μια μέρα μετά τις συνομιλίες στη Γενεύη, ο T. Erdogan δήλωσε ότι είναι εκτός συζήτησης το ενδεχόμενο να αποχωρήσουν τα τουρκικά στρατεύματα από την Κύπρο, εκτός αν οι δύο αποχωρήσουν και οι δύο πλευρές.

►Μ. Cavusοglu: Τα τουρκικά στρατεύματα πρέπει να παραμείνουν στην Κύπρο

Ο Τούρκος ΥΠΕΞ επεσήμανε, σήμερα, ότι τα τουρκικά στρατεύματα πρέπει να παραμείνουν στην Κύπρο καθώς ο ισχυρισμός πως η ΕΕ θα μπορούσε να ενεργήσει ως εγγυήτρια δύναμη ακούγεται σαν παραμύθι.

Ειδικότρερα, η Άγκυρα είναι αντίθετη στην ιδέα η Ευρωπαϊκή Ένωση να διαδραματίσει εγγυητικό ρόλο στην επανένωση της Κύπρου, καθώς το μπλοκ εμφανίζεται αδύναμο να φροντίσει για την ασφάλεια στο νησί και την τήρηση της συμφωνίας επανένωσης, δήλωσε σήμερα ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών Mevlut Cavusoglu, όπως μετέδωσε το πρακτορείο Anadolu.

Πέμπτη, 12 Ιανουαρίου 2017

Η EBRD o TAP και οι προϋποθέσεις που δεν πληρούνται για τη χρηματοδότηση...


Σύμφωνα με τα όσα αναφέρονται σχετικά με την κατασκευή του αγωγού ΤΑΡ μέσω της επίσημης ιστοσελίδας της Κοινοπραξίας (δείτε εδώ) το «έργο χρησιμοποιεί ως πρότυπο αναφοράς τις απαιτήσεις απόδοσης της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Ανασυγκρότησης και Ανάπτυξης (ΕΤΑΑ)». Είναι εντυπωσιακό ότι το συγκεκριμένο link οδηγεί… πουθενά όταν μάλιστα η Κοινοπραξία έχει τόσο μεγάλη ανάγκη τη συγκεκριμένη χρηματοδότηση. Φαίνεται ότι ίσως οι λόγοι που το link αυτό δεν λειτουργεί σχετίζονται με το ότι ο TAP δεν χρησιμοποιεί ως όφειλε το πρότυπο της EBRD (ΕΤΑΑ) το οποίο είναι εξαιρετικά πλήρες και λεπτομερές και που σας το παραθέτουμε εδώ.

Η ΕΤΑΑ θεωρεί ότι η περιβαλλοντική και κοινωνική βιωσιμότητα αποτελεί θεμελιώδη πτυχή των έργων που χρηματοδοτεί και όλα τα έργα που χρηματοδοτούνται από την ΕΤΑΑ θα πρέπει να διαμορφώνονται έτσι ώστε να πληρούν τις απαιτήσεις της παρούσας Πολιτικής.

Δέκα διαφορετικές Προδιαγραφές Απόδοσης των έργων για χρηματοδότηση οι οποίες είναι αυστηρότατες και οι οποίες φαίνεται να μην καλύπτονται από τον ΤΑΡ κάνουν το έργο όχι μόνο αδύναμο ως προς τη χρηματοδότηση αλλά και αμφίβολο ως προς την ικανότητα της Κοινοπραξίας να το υλοποιήσει χωρίς να βλάψει τις τοπικές κοινωνίες.
  • Προδιαγραφή Απόδοσης: «Συνθήκες απασχόλησης και εργασίας» (PR 2)
  • Προδιαγραφή Απόδοσης: «Πρόσβαση στη γη, ακούσια μετακίνηση και οικονομική ανταπόδωση» (PR 5)
  • Προδιαγραφή Απόδοσης: «Πολιτιστική κληρονομιά» (PR 8)
  • Προδιαγραφή Απόδοσης: «Ενημέρωση και Επαφή με τα ενδιαφερόμενα μέρη» (PR 10)
Βάσει της Πολιτικής της ΕΤΑΑ και σε συνδυασμό με την έρευνά μας αλλά και με τις έως σήμερα ενέργειες της Κοινοπραξίας, τουλάχιστον οι ανωτέρω 4 από τις συνολικά 10 Προδιαγραφές Απόδοσης δεν πληρούνται από τον TAP.

►Χαρακτηριστικά:

"Προδιαγραφή Απόδοσης: «Συνθήκες απασχόλησης και εργασίας» (PR 2)

Σύμφωνα με την Προδιαγραφή αυτή στόχος είναι ο σεβασμός και η προστασία των δικαιωμάτων των εργαζομένων, η προώθηση δίκαιης και ίσης μεταχείρισης αυτών, η δημιουργία, διατήρηση και βελτίωση υγιούς σχέσης εργαζομένου-εργοδότη, η προώθηση της συμμόρφωσης με τις συλλογικές συμβάσεις και την εθνική νομοθεσία, η προστασία και η προώθηση της ασφάλειας και της υγείας των εργαζομένων και η αποτροπή της καταναγκαστικής εργασίας που σχετίζεται με τις δραστηριότητες του έργου.

Χιονιάς και αποκτήνωση...


Του Γιάννη Μακριδάκη

Δυστυχώς δεν είναι κυβέρνηση γελοίων, ούτε κράτος ανίκανων. Δυστυχώς είναι κυβέρνηση υποκριτών και κράτος τελειωμένων. Αποκτηνωμένων από τον καταναλωτικό καπιταλισμό, που κατακρεουργούν αδίστακτα στον βωμό του ευρώ τα πάντα, από το φυσικό κεφάλαιο και τους πόρους της πατρίδας τους μέχρι μια χούφτα μετανάστες και πρόσφυγες, που έφτασαν εδώ και ζήτησαν καταφύγιο στη δύσκολή τους ώρα.

Πενήντα χιλιάδες πρόσφυγες σημαίνει φυσικά 5 άτομα για κάθε 1.000 ιθαγενείς. Παρόλα αυτά κραυγάζουν οι αποκτηνωμένοι πως έχουμε γεμίσει αλλοδαπούς και οι υποκριτές πως κάνουν ό,τι μπορούν για να τους φιλοξενούν υπό συνθήκες ανθρώπινες αλλά δεν είναι δυνατόν να γίνει αυτό για όλους. Τα εκατομμύρια των ευρώ που ήρθαν, και έρχονται ακόμη, από την Ευρώπη για τον σκοπό αυτό τα λυμαίνονται οι ίδιοι που φωνάζουν να διώξουνε τους πρόσφυγες και οι ίδιοι που ψεύδονται πως κάνουνε ό,τι μπορούν για την αξιοπρεπή και ασφαλή φιλοξενία αυτών. Την ίδια ώρα άνθρωποι ζουν μες στον πάγο, σκεπασμένοι με χιόνι στην ύπαιθρο, λόγω της αποκτήνωσης των κοινωνιών και της υποκρισίας των κυβερνώντων. Επίσης παιδιά μένουν χωρίς σχολείο λόγω των ρατσιστών που θέτουν θέματα υγείας των αποστειρωμένων τέκνων τους, την ίδια ώρα που και ο πιο ηλίθιος καταλαβαίνει ότι αν υπάρχει παιδί ανεμβολίαστο, αυτό είναι που κινδυνεύει και όχι τα εμβολιασμένα. Αντιδρούν λοιπόν δραστήριοι κρετίνοι να μην πάνε τα παιδιά των προσφύγων στο σχολείο, να μην συναναστραφούν με τα δικά τους παιδιά, να μην κοινωνικοποιηθούν, να παραμείνουν αποκλεισμένα, να ζήσουν στο περιθώριο, να γκετοποιηθούν, να γεννηθεί μέσα τους ο τρομοκράτης που θα σφάξει, θα σκοτώσει, θα λιώσει σε λίγα χρόνια την κοινωνία αυτή που τα άφησε στην άκρη της.

Τετάρτη, 11 Ιανουαρίου 2017

«Μόνο η Ελλάδα, εκτός Σουδάν και Σομαλίας αθέτησε πληρωμές» στο Δ.Ν.Τ.


Του Νίκου Φιλιππίδη

«Υπάρχουν επί του παρόντος δύο περιπτώσεις παρατεταμένων καθυστερήσεων, αυτές του Σουδάν και της Σομαλίας, που χρονολογούνται από τη δεκαετία του 1980. Υπήρξε επίσης μια πρόσφατη υπόθεση μεγάλων, αν και μικρού διαστήματος, καθυστερούμενων πληρωμών που σχετίζονται με τους πόρους των ποσοστώσεων του ΔΝΤ: Η Ελλάδα καθυστέρησε για αρκετές εβδομάδες δύο πληρωμές συνολικού ύψους περίπου 2.2 δισεκατομμύρια δολαρίων τον Ιούνιο και τον Ιούλιο του 2015».

Η υπενθύμιση των γεγονότων του καλοκαιριού του 2015, όταν μετά την προσφυγή στο καταστροφικό δημοψήφισμα, η Ελλάδα αθέτησε την πληρωμή δόσεων προς το ΔΝΤ και οδηγήθηκε στο τρίτο μνημόνιο, δεν περιλαμβάνεται σε κάποιο ιστορικό έγγραφο, αλλά στην έκθεση του Ιανουαρίου του 2017 του αμερικανικού υπουργείου Οικονομικών με τις επιπτώσεις για τον Ομοσπονδιακό Προϋπολογισμό από την συμμετοχή στο ΔΝΤ. 

Αυτή θα είναι η έκθεση που θα βρει στο γραφείο του στις 20 Ιανουρίου, που αναλαμβάνει η κυβέρνηση Τράμπ, ο νέος υπουργός Οικονομικών Στηβ Μνουσίν. Για κακή τύχη της ελληνικής κυβέρνησης, στο αμερικανικό υπουργείο Οικονομικών δεν θα βρεθεί ο πολυεκατομμυριούχος και πολυεπενδυμένος στην Ελλάδα Γουίλμπορ Ρος (αναλαμβάνει υπουργός Εμπορίου), αλλά το πρώην στέλεχος της Goldman Sachs και της OneWest Bank. Βάσει και αυτής της έκθεσης και βέβαια της έκθεσης για την βιωσιμότητα του χρέους του ΔΝΤ θα πρέπει ο Στηβ Μνούσιν να κρίνει εάν θα πρέπει το ΔΝΤ να επενδύσει επιπλέον χρήματα στην ελληνική υπόθεση.

Περιμένοντας το μοιραίο...


Toυ Ηλία Δημητρέλλου 

Η κυβέρνηση και κατ’ επέκταση η χώρα σύρεται από Eurogroup σε Eurogroup ελπίζοντας ότι οι δανειστές θα θέσουν ένα τέλος στο μαρτύριο. Η συνεδρίαση «ορόσημο» της 5ης Δεκεμβρίου αποτελεί ήδη παρελθόν, μία νέα ημερομηνία συνεδριάσεως «ανακαλύφθηκε», και παρά τα επικοινωνιακά τρικ, το μήνυμα που όλοι εκτός Ελλάδος στέλνουν, είναι σαφές:
Ούτε πιστεύουν ότι η Ελλάδα θα τα καταφέρει, ούτε σκοπεύουν να πράξουν οτιδήποτε επιπλέον για να τη συνδράμουν, καθώς δεν αποτελεί πια συστημικό κίνδυνο. Την κρατούν σε ζωή για γεωπολιτικούς λόγους και δη ως ανάχωμα στο προσφυγικό.

Τα πράγματα, όπως τουλάχιστον εγώ αντιλαμβάνομαι, είναι ιδιαιτέρως απλά. To 3ο Μνημόνιο προβλέπει χρηματοδότηση της Ελλάδος μέχρι το 2018. Μετά σταματά η χρηματοδότηση και η χώρα θα πρέπει να εξεύρει άλλους τρόπους για να εξυπηρετήσει το χρέος της και να καλύψει τυχόν ελλείμματα. Αν δεν καταφέρει να βγει στις αγορές εντός του 2017 και δανειστεί με βιώσιμους όρους, δεν θα υπάρχει άλλη οδός χρηματοδότησης. Η υπογραφή ενός 4ου Μνημονίου κάποια στιγμή στα τέλη του 2018, αρχές του 2019, είναι μια εξέλιξη που ουδείς επιθυμεί να χρεωθεί τώρα.

Για να βγει όμως στις αγορές το 2017 πρέπει προηγουμένως να τις έχει πείσει ότι το ελληνικό χρέος είναι βιώσιμο, συνεπώς ότι δεν έχουν να φοβούνται ότι θα χάσουν τα χρήματά τους δανείζοντας την Ελλάδα.

Τρίτη, 10 Ιανουαρίου 2017

Δεξιά και Αριστερά : Ab ovo και In medias res


Δεξιά και Αριστερά : Ab ovo

Του Αναστάσιου Γεωργίλα

Σχολιάζοντας ο Christopher Lasch, το άρθρο του Francis Fukuyama για το Τέλος της Ιστορίας, έγραφε στην Ευθραυστότητα του φιλελευθερισμού, ότι 
«…κατά έναν περίεργο τρόπο θυμίζει, εξίσου, τον μονοδιάστατο άνθρωπο του Marcuse και το φρικιαστικό όραμα της Σχολής της Φρανκφούρτης για μια ολοκληρωτικά διευθυνόμενη κοινωνία δίχως αντιθέσεις και, συνεπώς, απολύτως ανθεκτικής στην αλλαγή. Από τη στιγμή που ο Fukuyama, όπως ο Marcuse και οι φίλοι του, εμπνέονται από τον Hegel, δεν είναι καθόλου παράξενο που οι διαφορετικές τους εκδοχές περί του τέλους της ιστορίας έχουν τόσες πολλές ομοιότητες».
Ο Zygmunt Bauman, αντιμέτωπος με αυτό το γεγονός, διέκρινε ως τη μόνη διαφορά που απέμεινε να χωρίζει την Αριστερά από τη Δεξιά «την επαγγελία της πρώτης πως μπορεί να τα καταφέρει καλύτερα από τη Δεξιά». Από την εποχή που ο Tony Blair ανήγαγε σε κρατική θρησκεία το δόγμα της Thatcher το μόνο πεδίο που έμεινε για την σύγχρονη Αριστερά, λέει ο Bauman, είναι αυτό του «Ουράνιου Τόξου». Την ίδια εικόνα πιο γλαφυρά περιγράφει ο Jean-Claude Michea για «την Αριστερά που παλεύει για το δικαίωμα των ανέργων να καπνίζουν ελεύθερα την μαριχουάνα τους έξω από τα γραφεία ευρέσεως εργασίας.» Μετά από αυτές τις διαπιστώσεις δεν είναι απορίας άξια η γενικότερη αδυναμία να διευκρινιστεί με κατηγορηματικό τρόπο η διάκριση της Αριστεράς από την Δεξιά. Αδυναμία που προβληματίζει και τον Jacques Juliard, στο βιβλίο του "Οι Αριστερές της Γαλλίας" γράφει, ο Juliard, «Όταν δεν μας ρωτάνε τι είναι Δεξιά και τι είναι Αριστερά, ξέρουμε πολύ καλά τι είναι. Όταν όμως μας ρωτάνε διαπιστώνουμε πως δεν ξέρουμε.» Αν όμως δυσκολευόμαστε να ορίσουμε επακριβώς τι είναι η Δεξιά και τι είναι η Αριστερά πως μπορούμε να διαβεβαιωθούμε πως παραμένουν διαφορετικές μεταξύ τους;

►Κάθε μοντέρνα δεξιά είναι πάντα μια παλιά αριστερά

Μπροστά σε τέτοια αδιέξοδα τη λύση δίνει συνήθως η ιστορία. Έτσι ο ορισμός της Δεξιάς από την Αριστερά γίνεται περισσότερο με αναφορά στο παρελθόν παρά με μια εξόφθαλμη σαφήνεια στο σήμερα. Ακόμα και η ιστορία τους όμως, αν την πάρουμε Ab ovo (από την αρχή, από το αβγό), περισσότερο μπερδεύει παρά μας βοηθά να απαντήσουμε στο ερώτημα μας καθώς διαπιστώνουμε πως όχι μόνο τα σύνορα μεταξύ τους μετατοπίζονται από εποχή σε εποχή αλλά και πως αντιδανείζονται η μία περιοχές της άλλης.